El constante canto de mis balizas provocó un daño irreparable en mis oídos.
Fue el remezón de mis vacilantes y poco cuerdas palabras lo que a mi cabeza destrozó.
Es cierto queno puedo crear ficción, modificar lugares y suplantar nombres,no significa nada.
La exageración inaguantable de lo que siento me reduce a lo que soy.
Las absurdas perfomances que me atrevoa interpretar dejan a mis caudales sin hilo conductor.
Porque nada soy y todo lo pretendo.
La repetición incesante de mis luchas contra el abismo que digo (y miento) haber creado, son patéticas. El disfraz de mártir que ya se ha vuelto añoso y un estropajo, noquiere nada conmigo, cobra vida (que tiene por sí mismo, porque ni de eso soy capaz) y huye de mí.
Porque nada soy y todo lo pretendo.
No he conseguido mucho y al menos eso es verdad; pero no ha sido porla tortura dantesca que me he autoimpuesto.
He finjido, he mentido, he estropeado con anhelos suicidas inconclusos lo que puedo haber sido una vida temeraria.
Y por mentirosa, así he quedado. Neutra. En gris. Ni blanco ni negro. Ni real ni ficción.
Porque nada soy y todo lo pretendo. Y la mayor parte del tiempo (si es que no todo) ni para eso me alcanza.
viernes, junio 27, 2008
jueves, junio 26, 2008
Introscopia 57
Esta mañana era tan temprano cuando me arrebataron de mí misma. Aún no alcanzaba a sentir el cálido beso del sol en mi cuerpo cuando ya había desaparecido, me raptaron de manera tan abrupta que no me di cuenta.
Desde que no estoy me he dedicado a pensar que será de este frágil envase de huesos sin mí. ¿Qué será de esa ensalada de pensamientos sin quien los comande?
¿Por qué me arrebataron antes de mi debate onírico de cada mañana? No entiendo y me apena, no comprendo y me averguenza.
Esta tarde estaba tan linda y yo no estaba a mi lado porque esta mañana me arrebataron sin explicarme porque. Caminé sola y me dedique a pensar en como arreglarmelas sin mí, nunca creí ser tan dependiente. Nunca creí necesitarme tanto y ahora que no estoy me doy cuenta.
Esta noche estuvo más fría de lo que mi piel acostumbra y no pude evitar proecuparme por mí. ¿Estaré pasando frío? Nunca creí ser tan maternal hasta que me perdí,hasta que me robaron esta mañana, tan temprano para colmos.
Ahora es de madrugada, una madrugada roja y mis ojos arden porque ya no le quedan lágrimas para llorar mi partida involuntaria, la cabeza me da vueltas porque he pensado demasiado en que hacer en caso de terremoto. ¿Cómo actuar si yo no estoy cerca?
Sé que me robaron esta mañana, pero aunque no me conociera... me extrañaría de igual modo.
Desde que no estoy me he dedicado a pensar que será de este frágil envase de huesos sin mí. ¿Qué será de esa ensalada de pensamientos sin quien los comande?
¿Por qué me arrebataron antes de mi debate onírico de cada mañana? No entiendo y me apena, no comprendo y me averguenza.
Esta tarde estaba tan linda y yo no estaba a mi lado porque esta mañana me arrebataron sin explicarme porque. Caminé sola y me dedique a pensar en como arreglarmelas sin mí, nunca creí ser tan dependiente. Nunca creí necesitarme tanto y ahora que no estoy me doy cuenta.
Esta noche estuvo más fría de lo que mi piel acostumbra y no pude evitar proecuparme por mí. ¿Estaré pasando frío? Nunca creí ser tan maternal hasta que me perdí,hasta que me robaron esta mañana, tan temprano para colmos.
Ahora es de madrugada, una madrugada roja y mis ojos arden porque ya no le quedan lágrimas para llorar mi partida involuntaria, la cabeza me da vueltas porque he pensado demasiado en que hacer en caso de terremoto. ¿Cómo actuar si yo no estoy cerca?
Sé que me robaron esta mañana, pero aunque no me conociera... me extrañaría de igual modo.
domingo, junio 22, 2008
Introscopia 56
Fué tu lengua el huracán que desordenó mi vida, fueron tus manos las navajas que cortaron mis limitaciones y tus brazos el refugio frágil de mis incompetencias malnacidas.
Fueron tardes enteras que a mí más me parecieron siglos, las que estuve con las manos atadas a la espalda, con los ojos siempre llorosos y la boca siempre herida.
Fueron tardes enteras en las que fuí voluntariamente tu rehén, en las que tu miedo me impulsaba a cuidarte y tu ira revoltosa a necesitarte.
Era la luna la que escuchaba el ruido electrizante de nuestras conexiones sobrenaturales y nuestros besos, y nuestras risas y nuestros besos, y nuestrso abrazos y nuestros besos, y nuestros golpes adrenalínicos y nuestros besos.
Era el sol el que jamás se atrevió a aparecer cuando quemábamos los hospitales con sólo tocarlos, cuando quebrábamos los postes de luz con sólo pensarlo y destruíamos la tierra que nuestros pasos tocaban. Porque fuimos eternos.
Fueron eternas las veces en las que te quise tanto y en las que tanto me quisiste tú.
Míranos ahora, ha pasado tanto tiempo, yo ya no soy la adolescente terrorista que solía ser y tu dejaste de ser el caótico antisocial al que admiré tanto.
Ya no somos más lo que eramos. Ya no soñamos con matarnos el uno al otro, ya no anhelamos morir con nuestros nombres esculpidos en nuestras pupilas y nuestras sangres derramadas entre nuestros dedos entrelazados por siempre.
Aún así nadie podrá quitarnos jamás la sobredosis de lo que fuimos.
Fueron tardes enteras que a mí más me parecieron siglos, las que estuve con las manos atadas a la espalda, con los ojos siempre llorosos y la boca siempre herida.
Fueron tardes enteras en las que fuí voluntariamente tu rehén, en las que tu miedo me impulsaba a cuidarte y tu ira revoltosa a necesitarte.
Era la luna la que escuchaba el ruido electrizante de nuestras conexiones sobrenaturales y nuestros besos, y nuestras risas y nuestros besos, y nuestrso abrazos y nuestros besos, y nuestros golpes adrenalínicos y nuestros besos.
Era el sol el que jamás se atrevió a aparecer cuando quemábamos los hospitales con sólo tocarlos, cuando quebrábamos los postes de luz con sólo pensarlo y destruíamos la tierra que nuestros pasos tocaban. Porque fuimos eternos.
Fueron eternas las veces en las que te quise tanto y en las que tanto me quisiste tú.
Míranos ahora, ha pasado tanto tiempo, yo ya no soy la adolescente terrorista que solía ser y tu dejaste de ser el caótico antisocial al que admiré tanto.
Ya no somos más lo que eramos. Ya no soñamos con matarnos el uno al otro, ya no anhelamos morir con nuestros nombres esculpidos en nuestras pupilas y nuestras sangres derramadas entre nuestros dedos entrelazados por siempre.
Aún así nadie podrá quitarnos jamás la sobredosis de lo que fuimos.
sábado, junio 21, 2008
Introscopia 55
Ahora camino al lado de un león dorado que me dice de que color se va poniendo el cielo, él tiene todo bajo control.
Él sabe que tienen las nubes por dentro y por fuera, porque a él no le molesta elevarse a verlas y que yo lo acompañe vagamente.
Me iré lejos, sé que debería despedirme de tí y de mí misma pero somos seres tan erroneos, que las ganas me faltan, la energía me falta, los motivos me faltan.
Me siento tan plena de mis movimientos en ocasiones como estas, que tu eterno desorden deja de parecerme sexy. Tu belleza se duerme trás mi aparente autosuficiencia, volátil, lo sé.
Ahora camino al lado de un león de diez colores, que a pesar de darme un aliento de vida, no intenta decirme como vivirla. Él crea su historia, entre acordes y gritos, con el corazón hecho pedazos altera mis civilizaciones.
Me iré lejos y debería pasar a despedirme de tí y de mí misma, a vernos quizás desde lejos, pero eres un ser tan desconfigurado como yo y para eso, creeme, las ganas me faltan.
Él sabe que tienen las nubes por dentro y por fuera, porque a él no le molesta elevarse a verlas y que yo lo acompañe vagamente.
Me iré lejos, sé que debería despedirme de tí y de mí misma pero somos seres tan erroneos, que las ganas me faltan, la energía me falta, los motivos me faltan.
Me siento tan plena de mis movimientos en ocasiones como estas, que tu eterno desorden deja de parecerme sexy. Tu belleza se duerme trás mi aparente autosuficiencia, volátil, lo sé.
Ahora camino al lado de un león de diez colores, que a pesar de darme un aliento de vida, no intenta decirme como vivirla. Él crea su historia, entre acordes y gritos, con el corazón hecho pedazos altera mis civilizaciones.
Me iré lejos y debería pasar a despedirme de tí y de mí misma, a vernos quizás desde lejos, pero eres un ser tan desconfigurado como yo y para eso, creeme, las ganas me faltan.
viernes, junio 20, 2008
Introscopia 54
¿Qué pasa contigo? Atacas despacio pero con un buen tiro.
Todo se trata de no quedar mal. Tiemblan tus venas al verme viva, no, no es sueño, no me pudiste matar.
Y ahora de nuevo necesitas un infierno para huir, nuevamente no estás de acuerdo con el tiempo, nuevamente no puedes decidir.
¿No te sientes confuso? ¿No te sientes tirado en el suelo? ¿No te sentiste antes así también?
¿Qué pasa contigo? Corres por tu vida, respiras más fuego que antes, generas discreción y todo para no quedar mal. Ya no tienes ganas de dormir y te sientes muy idiota porque no te quedan más cosas que decir.
¿Qué es lo que pasa? Te quedaste atrás... Tus gritos ya no me espantan como lo hicieron ayer, y de tus restos esparcidos en mi suelo no me encargo yo.
Si te crees lo que fuiste, mejor guárdatelo bien, porque no habrán más intentos de hacerte recordar.
Todo se trata de no quedar mal. Tiemblan tus venas al verme viva, no, no es sueño, no me pudiste matar.
Y ahora de nuevo necesitas un infierno para huir, nuevamente no estás de acuerdo con el tiempo, nuevamente no puedes decidir.
¿No te sientes confuso? ¿No te sientes tirado en el suelo? ¿No te sentiste antes así también?
¿Qué pasa contigo? Corres por tu vida, respiras más fuego que antes, generas discreción y todo para no quedar mal. Ya no tienes ganas de dormir y te sientes muy idiota porque no te quedan más cosas que decir.
¿Qué es lo que pasa? Te quedaste atrás... Tus gritos ya no me espantan como lo hicieron ayer, y de tus restos esparcidos en mi suelo no me encargo yo.
Si te crees lo que fuiste, mejor guárdatelo bien, porque no habrán más intentos de hacerte recordar.
martes, junio 17, 2008
Introscopia 53
Llévame hasta el final en una carrera vertiginosa de obstáculos de cristal.
Quiero verte cambiar, volar,mirar hacia otros lados... Dejar de ser tú, así como nunca antes lo has hecho.
Quiero sacarte de tu casa, ponerte mis lentes de sol, hacerte sentir débil y mentirte... como nunca lo he hecho.
Quiero que tu miedo grite tan alto que quieras cambiar quien eres. Quiero que mires el camino y que me des un arma para que me vuele la cabeza. Quiero que cambies para que te sientas tan vivo como yo.
Quiero que te tiemble la voz.
Quiero llevarte lejos de este mundo congelado, quiero que lo que conoces se acabe para siempre y que seas un extraño.
Quiero culparte tanto de todas las cosas que podrían pasarnos. Te ves tan sano cuando me ves desde lo alto. Yo podría vivir respirando tus humillaciones y dejarte llorar cada vez que quieras.
Yo quiero levantarte de donde estás, aunque sea a años luz, donde el sol ya no arde, donde la miseria lo es todo.
Yo quiero que estemos asustados el uno del otro y que nos escondamos por un tiempo, quiero que me odies un poco y que te comportes de forma estúpida un tiempo.
¿Te veré cruzar al fin la línea de lo lícito?
Pondré pecados en tu bolsillo y te apuntaré cuando el diablo pregunte de quien es la culpa.
Y si mis palabras no significan nada para tí, imagina que a mí medestrozan.
Quiero verte cambiar, volar,mirar hacia otros lados... Dejar de ser tú, así como nunca antes lo has hecho.
Quiero sacarte de tu casa, ponerte mis lentes de sol, hacerte sentir débil y mentirte... como nunca lo he hecho.
Quiero que tu miedo grite tan alto que quieras cambiar quien eres. Quiero que mires el camino y que me des un arma para que me vuele la cabeza. Quiero que cambies para que te sientas tan vivo como yo.
Quiero que te tiemble la voz.
Quiero llevarte lejos de este mundo congelado, quiero que lo que conoces se acabe para siempre y que seas un extraño.
Quiero culparte tanto de todas las cosas que podrían pasarnos. Te ves tan sano cuando me ves desde lo alto. Yo podría vivir respirando tus humillaciones y dejarte llorar cada vez que quieras.
Yo quiero levantarte de donde estás, aunque sea a años luz, donde el sol ya no arde, donde la miseria lo es todo.
Yo quiero que estemos asustados el uno del otro y que nos escondamos por un tiempo, quiero que me odies un poco y que te comportes de forma estúpida un tiempo.
¿Te veré cruzar al fin la línea de lo lícito?
Pondré pecados en tu bolsillo y te apuntaré cuando el diablo pregunte de quien es la culpa.
Y si mis palabras no significan nada para tí, imagina que a mí medestrozan.
lunes, junio 16, 2008
Introscopía 52
Veo una multitud sin rostro que me apuntan con los ojos que les faltan...
Los escucho moverse como si fueran larvas, como si algo húmedo los arrastrara, como si mis oídos de pronto se hicieran sensibles a ese tipo de ruidos.
La multitud sin rostro parece analizarme despacio, uno de ellos, sin rostro aún se me acerca y hace el intento inútil por olerme... dice porder hacerlo, grita como un cerdo y corre con desesperación, puedo imaginar una mueca de asco en su rostro borrado, dice que huelo real, que huelo a realidad.
Sigo avanzando entre la multitud sin rostro y parece no darme miedo el espectáculo, ya he sido dueña antes de circos de fenómenos, ¿ por que habría de temer a personas sin rostro ? Sólo pediría que dejaran de tocarme y de llorar, una mujer sin rostro y con cabellos de lana me tocó y lloró como nunca había escuchado llorar a alguien, ni siquiera a mí misma, ella lloraba porque decía que yo tenía la textura de algo real. Cuando me ví al fín a mi misma, en el espejo roto de un bar de mala muerte, pude ver que la multitud sin rostro tenía razón y que a pesar de mi apariencia desarreglada, de mis ojos casi siempre cansados, de mi pelo todo el tiempo revuelto y mi piel sabor a fresas con alquitrán, sí, soy algo real.
Los escucho moverse como si fueran larvas, como si algo húmedo los arrastrara, como si mis oídos de pronto se hicieran sensibles a ese tipo de ruidos.
La multitud sin rostro parece analizarme despacio, uno de ellos, sin rostro aún se me acerca y hace el intento inútil por olerme... dice porder hacerlo, grita como un cerdo y corre con desesperación, puedo imaginar una mueca de asco en su rostro borrado, dice que huelo real, que huelo a realidad.
Sigo avanzando entre la multitud sin rostro y parece no darme miedo el espectáculo, ya he sido dueña antes de circos de fenómenos, ¿ por que habría de temer a personas sin rostro ? Sólo pediría que dejaran de tocarme y de llorar, una mujer sin rostro y con cabellos de lana me tocó y lloró como nunca había escuchado llorar a alguien, ni siquiera a mí misma, ella lloraba porque decía que yo tenía la textura de algo real. Cuando me ví al fín a mi misma, en el espejo roto de un bar de mala muerte, pude ver que la multitud sin rostro tenía razón y que a pesar de mi apariencia desarreglada, de mis ojos casi siempre cansados, de mi pelo todo el tiempo revuelto y mi piel sabor a fresas con alquitrán, sí, soy algo real.
sábado, junio 14, 2008
Introscopia 51
Siento que una noche saldré de mi cuerpo y al verme, veré los restos desalmados de alguien de sesenta años.
Siento que un día me miraré al espejo y el reflejo será el de una añosa persona.
Siento que eso puede pasar esta noche...
Siento que si debo explotar de rabia de deseo y de dolor debe ser ahora.
Siento que si debo aferrarme a los tres acordes de tu guitarra furiosa debe ser ahora.
Siento que si ha de ser tu voz el estruendoso huracán que va a salvarme debe ser hoy.
Siento que si hay que morir de miedo debe ser ahora. Si hay que morir de una sobredosis de vida debe ser YA! Si hay que colapsar de ánimos debe ser ahora.
Si hay que morir de una sobredosis de nosotros debe ser YA!
Siento que un día me miraré al espejo y el reflejo será el de una añosa persona.
Siento que eso puede pasar esta noche...
Siento que si debo explotar de rabia de deseo y de dolor debe ser ahora.
Siento que si debo aferrarme a los tres acordes de tu guitarra furiosa debe ser ahora.
Siento que si ha de ser tu voz el estruendoso huracán que va a salvarme debe ser hoy.
Siento que si hay que morir de miedo debe ser ahora. Si hay que morir de una sobredosis de vida debe ser YA! Si hay que colapsar de ánimos debe ser ahora.
Si hay que morir de una sobredosis de nosotros debe ser YA!
miércoles, junio 11, 2008
Introscopia 50
Estoy pálida por todos aquellos horribles sentimientos que han bebido de mi sangre, estoy triste porque la vitamina B no recorre con fuerzas mi desvanecido y tembloroso cuerpo, estoy exahusta de tanto andar en mi sueños, de tanto correr, de tanto escapar, de tanto morir y volver a nacer, estoy oprimida por mis limitaciones absurdas, estoy cansada de las fronteras que yo misma he forjado, que estúpida, que tonta he sido, yo misma... si, yo misma levántandome al alba a cercar mis sueños con rejas de inimaginables alturas... Por eso cuando me quedo sin-cuenta alguna de las barbaries que he cometido conmigo misma, cambio de piel, como aquellas serpientes que se disfrazan de tierra o de agua para seguir cazando, para seguir matando y para seguir viviendo, es la sensación que ha de tener un loco cuando es al fín atendido sin que al otro se le crispe la vista...
Es la sensación de recibir un puñal de aire puro, del sol matutino, de luna luz.-
Porque no quiero postrarme hoy antes los pies de este mundo de hojalata, y aunque mañana me veais de nuevo en llamas, de nuevo gris y de nuevo en los callejones oscuros de mis propios pasos perdidos, hoy no, hoy la luna luz me regala un noche paralela.
Es la sensación de recibir un puñal de aire puro, del sol matutino, de luna luz.-
Porque no quiero postrarme hoy antes los pies de este mundo de hojalata, y aunque mañana me veais de nuevo en llamas, de nuevo gris y de nuevo en los callejones oscuros de mis propios pasos perdidos, hoy no, hoy la luna luz me regala un noche paralela.
viernes, junio 06, 2008
Introscopía 49.
Insectos abándonen mi cuerpo, no hagan de mi cuello su recinto. Virulentos personajes dejen de comerse mis tripas, porque se está librando Troya en mi espalda. Porque se están consumiendo mis fuegos, mis chispas y mis últimos intentos de luz.
Bacterias carnivoras no tomen a mis ojos como su festín, no me asalten de forma inesperada, no ahora...
Bichos infectados, verdes de pus, rojos de ira, negros de miedo y azules de frío, abandonen mi cuerpo arcoíris. Dejen en paz a mi organismo renacentista, a mi feniz de ceniza y de papel.
De mis costillas salen gritos y es porque se está luchando una revolución en mis músculos. Mi abdomen más parece un anciano rociado de limón. Y mis manos... mis manos tienen dedos que yo ignoraba, mis manos omnipotentes de mis culturas añosas y falsas, tienen dedos que yo ignoraba. QUE YO IGNORABA!!
Bacterias carnivoras no tomen a mis ojos como su festín, no me asalten de forma inesperada, no ahora...
Bichos infectados, verdes de pus, rojos de ira, negros de miedo y azules de frío, abandonen mi cuerpo arcoíris. Dejen en paz a mi organismo renacentista, a mi feniz de ceniza y de papel.
De mis costillas salen gritos y es porque se está luchando una revolución en mis músculos. Mi abdomen más parece un anciano rociado de limón. Y mis manos... mis manos tienen dedos que yo ignoraba, mis manos omnipotentes de mis culturas añosas y falsas, tienen dedos que yo ignoraba. QUE YO IGNORABA!!
martes, junio 03, 2008
introscopia 48
Te transformo en aire, te respiro.
Te transformo en mentira, te creo.
Te transformo en lágrimas, te lloro.
Te transformo en distancias, te alcanzo.
Te transformo en peligro, te arriesgo.
Te transformo en tortura, te someto.
Te transformo en problema, te resuelvo.
Te transformo en música, te oigo.
Te transformo en iguales, te comparo.
Te transformo en dolor, te siento.
Te transformo en tiempo, te espero.
Te transformo en certeza, te ignoro.
Te transformo en letras, te leo.
Te transformo en besos, te esquivo.
Te transformo en bestia, te abrazo.
Te transformo en noticia, te recibo.
Te transformo en ciencia, te evado.
Te transformo en ideal, te ignoro.
Te transformo en utopía, te sumergo.
Te transformo en fuego, te quemo.
Te transformo en araña, te mato.
Te transformo en esperanza, te aferro.
Te transformo en incoherencia, te valoro.
Te transformo en ausencia, te extraño.
Te transformo en totalidad, te creo.
Te transformo en mí, te....
Te transformo en mentira, te creo.
Te transformo en lágrimas, te lloro.
Te transformo en distancias, te alcanzo.
Te transformo en peligro, te arriesgo.
Te transformo en tortura, te someto.
Te transformo en problema, te resuelvo.
Te transformo en música, te oigo.
Te transformo en iguales, te comparo.
Te transformo en dolor, te siento.
Te transformo en tiempo, te espero.
Te transformo en certeza, te ignoro.
Te transformo en letras, te leo.
Te transformo en besos, te esquivo.
Te transformo en bestia, te abrazo.
Te transformo en noticia, te recibo.
Te transformo en ciencia, te evado.
Te transformo en ideal, te ignoro.
Te transformo en utopía, te sumergo.
Te transformo en fuego, te quemo.
Te transformo en araña, te mato.
Te transformo en esperanza, te aferro.
Te transformo en incoherencia, te valoro.
Te transformo en ausencia, te extraño.
Te transformo en totalidad, te creo.
Te transformo en mí, te....
Suscribirse a:
Comentarios (Atom)
